Tijdens mijn eerste en tweede jaar aan de kunstacademie in Antwerpen maakte schilderen deel uit van ons curriculum. We hadden een nieuwe Duitse leraar, Tobias Magass, zelf een heel gepassioneerd schilder. Hij kwam van Israel, waar hij daarvoor had lesgegeven. En ik herinner me dat hij vertelde dat hij moest wennen aan de afstandelijke studenten in Belgie.
Hij was heel erg toegewijd en wou echt het beste uit zijn leerlingen naar boven halen. Hij was de eerste leraar die me eerlijk zei wat hij van mijn werk dacht. Hij was de eerste die me zover kreeg om me helemaal open te stellen in mijn werk. Hij leerde me op een andere manier naar de wereld kijken. Na deze twee jaren keerde hij terug naar Duitsland om daar les te geven, maar we bleven contact houden. We schreven brieven over onze inspiratiebronnen, onze reizen, de moeilijkheden om het als kunstenaar te maken. Als we in de buurt waren bezochten we elkaars atelier. Maar het belangrijkste van al, we wisselden foto's uit van onze laatste werken en ik merkte dat hij mijn mening over zijn werk even hard op prijs stelde als ik de zijne.
Enkele weken geleden ontving ik een cd met foto's van een hele reeks nieuwe schilderijen. Tijdens de zomer was Tobias naar Brazilie getrokken. Daar was hij aan een hele nieuwe serie begonnen die ik echt fantastisch vond. Ik zei hem dat ik dit zijn beste werken ooit vond en hij schreef me terug dat hij gauw aan een reeks zelfportretten zou beginnen. Vandaag kwam er een brief toe en als rasechte ontwerper vielen de zwart-witte kleuren me het eerst op. Ik dacht: wat een mooie enveloppe. En dan kreeg ik het koud, dit zou wel eens slecht nieuws kunnen zijn...en het was heel erg slecht.
Je bent op 14 november gestorven, totaal onverwacht. Je begrafenis vond maandag al plaats. En ik heb geen idee wat er met je gebeurd is. Was het een auto ongeval, een hartaanval? Uiteindelijk doet het er niet toe. Je bent verdwenen en ik realiseer me hoeveel je voortdurende aanmoedigingen en brieven voor me betekenden.
Ik vraag me af wat er met al je schilderijen zal gebeuren. Ik hoop dat ze gekoesterd zullen worden zolang ze bestaan. Zoals er op je doodsbrief geschreven stond: Lang ist die Kunst, flüchtig das Leben. En dit is de enige manier die ik heb om afscheid van je te nemen. Ik zal je nooit vergeten...
Op een paar weken tijd ben ik een heel dierbare vriend verloren en zal mijn eerste kindje geboren worden - een levenscyclus waaraan niet te ontsnappen valt.